Wintervoorraad

 

Het is me de afgelopen weken al een paar keer gebeurd. Dat ik bij het leeghalen en omspitten van de bedjes een eikeltje tussen de aarde vond. Te diep om er zo maar neergevallen te zijn. En nog te zeer intact om er al een aantal seizoenen te liggen.

O zeker, er staan eikenbomen op het tuinencomplex Langs de akker. Prachtige exemplaren, zoals er toch een keur aan oude, grote bomen staat. Maar niet in de directe omgeving van mijn tuin. En een eikeltje is te zwaar om op de wind een grote afstand af te leggen.

Lees verder

Bitterzoet

Zaterdag, toen ik deze foto nam, was het nog herfst. Een mooie, zonnige herfstdag zelfs, en toen ik in de luwte uit de wind een composthoop omschepte, zelfs zo warm dat ik jas en vest uittrok. Twee dagen later was het koud, bitter koud. Er stond een gure oostenwind en soms viel er er een miezerregen uit een wolkendek dat eerder sneeuw leek te voorspellen dan een straaltje zonneschijn.

Lees verder

Vorst

Het is koud. Erg koud. ’s Nachts vriest het licht en overdag komt de temperatuur maar net boven het vriespunt uit, al maakt de wind dat het veel kouder aanvoelt. Het lijkt wel of ik elk jaar slechter tegen de kou kan. Of ik moet gewoon wennen na een lange periode van zacht najaarsweer. Hoe dan ook, al meer dan een week niet op de tuin geweest. Vandaag even snel langsgegaan. Er is ook niet heel veel te doen. En ook niet te halen. De vorst is over de boerenkool heen gegaan, zoals ze altijd zeggen. Die zou ik mee kunnen nemen. Maar ik heb geen zin in boerenkool. Er staat nog wat Eeuwige spinazie (Erbette, of Perpetual Spinach) en hoewel ik heb gelezen dat de plant goed tegen de vorst kan, lijkt het er nu toch op alsof ik nog net een laatste maaltje kan plukken. Dat doe ik dus ook, een klein tasje vol. Voor door de pasta. Ook neem ik twee kleine kropjes radicchio mee. Voor door de sla. En dan stap ik weer snel op de fiets en rijd naar huis.

Lees verder

Flow

Het is droog. Of beter gezegd: droger. En de winter is voorbij. Als ik dat maar vaak genoeg zeg, dan is het ook zo. Ik spit de groentebedden nog een keer om. De grond is zwaar. En nat, hoe vaak ik het woord ‘droog’ ook noem. Ik probeer de grote kluiten fijn te harken. Maar wat is fijn? Zo fijn als ik het op foto’s zie krijg ik het met geen mogelijkheid. In de boeken staat het ook zo mooi geschreven. Dat de winterperiode met het proces van bevriezen en ontdooien van de grond de kluiten al uiteen doet vallen en dat daarna een licht aanharken volstaat. Maar deze winter heeft het nauwelijks gevroren en de zware brokken liggen er nog net zo bij als ik ze bij het begin van de winter achterliet.

Toch kan ik niet ontkennen dat het lekker werk is. Zwaar, maar wel lekker. Je voelt je lichaam, ademt de buitenlucht in, je zintuigen staan open, net als je huid. Je levert een lichamelijke inspanning en tegelijkertijd gaan je gedachten hun eigen gang. Je laat ze gaan en denkt aan alles en niets, wat misschien wel twee woorden zijn die hetzelfde betekenen.

Lees verder

Pakjesavond

Er is niet veel te doen in de winter. Een echte winter is het trouwens niet. Nauwelijks vorst. Dat is goed. Wel veel regen. Dat is minder. Zo nu en dan ga ik even naar de tuin kijken. Als een echte boer staar ik naar de hompen natte klei. En als een echte boer klaag ik over de aanhoudende regen. Ik wil spitten, harken, zaaien. Maar het enige dat ik kan doen is wachten.

Dat wil zeggen, dat én het bestellen van zaden. En dat is wel leuk. Na langdurige studie heb ik mijn zaad besteld bij Van der Wal en bij De nieuwe tuin. De eerste is een degelijke Hollandse zaadhandel met een groot assortiment en zeer schappelijke prijzen. De tweede website (en kwekerij, (web)winkel en gelijknamig boek) is van de Vlaming Peter Bauwens. Een inspirerende site vol bijzondere zaden en spannende zaadmengsels. Maar wel een tikje aan de dure kant, zeg ik dan maar als zuinige Hollander.

Lees verder