Watersnip

Ik had hem nog niet eens meteen gezien, toen ik vanmorgen op de tuin kwam. Ik deed eerst mijn rugzak af, zette een stoel in het zonnetje en maakte toen mijn rondje door de tuin. Hij zat in het hoekje van de tuin, bij de Loganberry. Achter de plek waar de rabarber zich teruggetrokken heeft onder de grond. Maar pas toen hij zich verroerde, toen pas kreeg ik hem in de gaten.

Hij was bruin, maar niet egaal. Verschillende tinten en wat ik dan maar spikkels noem. Een groot uitgevallen spreeuw, dat was mijn eerste associatie. U hoort het al, een vogelkenner ben ik bepaald niet. Maar hij was lichter van kleur. En groter. Veel groter, zag ik nu. Het arme dier zat daar in het hoekje en probeerde paniekerig weg te vliegen. Maar in plaats dat het zich omdraaide en wegvloog, bleef het steeds maar tegen het gaas van het hekje aan fladderen. Erg slim was dat niet.

Lees verder

Eigen schuld

Mijn tuinbonen zijn weg. Door vogels uit de grond gepikt. De korte steeltjes met een paar kleine blaadjes eraan liggen zielloos op de aarde. De bonen zelf zijn verdwenen. In een vogelmaag. Het voelt als diefstal. Onrecht. Groot onrecht.

Maar ik moet ook toegeven dat het een beetje mijn eigen schuld is. Een aantal malen heb ik me voorgenomen om het bedje af te schermen met een net. Maar deed het niet. En nu is het te laat.

Ze liggen er erg zielig bij, die restjes tuinboonplant. Ont… ja, ont-wat eigenlijk? Onthoofd, maar dan alsof ze met de kopjes in de grond zaten. Daar heeft het nog het meest van weg.

Ik ruim ze op. En ga netten kopen. Nu meteen nog. U weet wel, als het kalf verdronken is…