Pakjesochtend

Het mistte zondagochtend toen wij naar de tuin gingen. In de straten tussen de huizen viel het mee, maar boven de velden hing een nevel die maar weinig zicht doorliet. Toch was het druk in de tuinen. Gebogen ruggen deinden zachtjes op en neer, op een ritme van het geknip van snoeischaren, brekende takken, scheurende stengels en het zachte ploffen van kluiten aarde en het even zachte steunen van lichamen waarin de jaren gaan tellen. Soms rechtte zich een rug en dook een hoofd op boven de heggen, hekjes en struiken. Er werd een neus afgeveegd, een bril recht gezet, een blik van verstandhouding of een groet uitgewisseld en zo nu en dan met fluisterende stem een kort gesprek gevoerd.

Lees verder