Overvloed

Gisteren haastte ik mij aan het begin van de middag naar de tuin. Om mijn uien te redden. Ik had die vorige week van het bed gehaald, waar ze al een tijdje hadden liggen drogen, en aan een stuk gaas opgehangen. Omdat er regen, veel regen, heel veel regen werd verwacht, had ik besloten om ze mee naar huis te nemen en in onze schuur verder te laten drogen. Was net op tijd. Kwam zelf nat aan, maar met een vracht aan uien droog in een tas.

Lees verder

Oud en nieuw

Mijn schuur blijkt toch niet de ideale bewaarplaats voor de uien en pompoenen. Te vochtig. Eigenlijk wist ik dat wel. Maar hoewel het spreekwoord anders suggereert, stoot een ezel zich bij voorkeur twee maal aan een steen. Om het zeker te weten. Kijken of het echt zo is. Wel nu, het is echt zo: mijn schuur is te nat.

Dat wil zeggen, in het late najaar en de winter. En dat is nu juist de periode dat je iets wilt bewaren. Dus heb ik de resterende pompoenen en uien er maar doorheen gejaagd. Pannen pompoensoep gemaakt. Risotto met pompen. Tajines met pompoen en kikkererwten. Waar dan ook weer uien in konden.

Lees verder

Brussels kant

Mijn raapstelen worden aangevreten. De blaadjes vertonen een tamelijk kunstzinnig patroon van gaten en gaatjes. Het lijkt wel Brussels kant. Niet alleen de raapstelen, overigens. Ook de radijs heeft er last van. En sommige gewassen uit mijn lentesla-mix.

‘Aardvlooien’,  zegt mijn overbuurvrouw beslist, ‘vreselijke beestjes’.
‘Ze zijn heel klein’,  voegt medetuinier Nikos eraan toe, ‘een paar millimeter groot en met glimmende schildjes.’
‘En je kan er niks aan doen,’ besluit overbuurvrouw Toos met bijna masochistisch genoegen.

Lees verder

Voorjaar!

God zij dank: mijn appelboom loopt uit! De hele winter lang heb ik naar de kale, sterk teruggesnoeide stam en kroon gekeken. Ik kon de nieuwe loten er wel uit kijken. Maar nu is het zover. Ik maak in gedachten een juichsprongetje: gelukkig heb ik hem niet kapot gesnoeid.

En ook  de eerste zaden zijn ontkiemd en steken hun kleurige kopjes boven de aarde uit. Het is nu werkelijk voorjaar! Snoepjes zijn het, die iele steeltjes met hun kiemblaadjes, maar zo fragiel. Maar het is niet alleen het zaad dat ik in de grond heb gestopt dat ontkiemt. Door de hele tuin springt het onkruid tevoorschijn. En het erge is dat het onkruid zich niets aantrekt van mijn rijtjes en schema’s. Ze dringen zich tussen mijn pluksla en worteltjes: hoe herken ik wat onkruid is en wat niet? Ik durf niet te schoffelen en trek op mijn knieën gezeten één voor één elk sprietje onkruid eruit. Bij twijfel laat ik het staan, dat lijkt me de beste strategie.

Lees verder