Klaar voor de start… af

En plotseling word je dan toch overvallen door het feit dat het al bijna 1 februari is.  Tussen alle najaarsachtige stormen en regenbuien, korte vorstperiodes, feestdagen en winterdepressies door is de tijd zijn gang gegaan. Ongemerkt bijna. En met die naderende datum van 1 februari komt er een zekere haast over je. Een koortsig gevoel. Een lichte paniek. Een dreigende slagschaduw ligt over de dagen, geworpen door een in kapitalen geschreven vraag: Ben ik op tijd klaar voor het voorjaar?

Lees verder

Snoeien

Het is zo ver: ik ga mijn appel en peer snoeien. Toen ik ze kocht zei de kweker mij dat ik dat aan het einde van het jaar moest doen, als de bladeren eraf zijn. Behalve de pruim, die moet volgend jaar na de oogst. Tientallen keren heb ik de beschrijvingen en instructies op internet doorgenomen. De do’s en don’ts. Keer op keer gelezen, tot ik ze uit mijn hoofd kende. En nu, op het moment suprême, staande voor de boompjes met de snoeischaar in mijn hand, voor die iele boompjes met hun takjes van niks, slaat de twijfel toe. Alle opgedane kennis lijkt uit mijn hoofd verdwenen. Ik tast met mijn blik de kroon af en kies de takken uit die mogen blijven zitten. Zoek met mijn vinger voorzichtig naar een oog waarboven ik de knip moet zetten. Aan de buitenzijde, zeg ik in gedachten de kenners na. Ik vind een oog. Of is het een knop? Groeien uit die kleine puistjes volgend jaar vruchten of takjes? Ik zie het verschil niet. Uiteindelijk kies  ik er een uit. Zet de bladen van de snoeischaar erboven. Haal diep adem en…
Knip, zegt de schaar.
Tjak, doet de tak.
En daar ligt-ie. In de aarde. Aan de voet van de boom.

Lees verder