Van aaltjes en aardbeien

Vorig jaar werden de moestuinen op ons kleine complex geteisterd door een slakkenplaag: ik heb daar al meerdere keren over geschreven. Behalve met hoop, liefde, ijver en doorzettingsvermogen betraden wij tuinders dit jaar het strijdperk ook met een ander wapen: nematoden, of aaltjes.

Lees verder

Bitterzoet

Zaterdag, toen ik deze foto nam, was het nog herfst. Een mooie, zonnige herfstdag zelfs, en toen ik in de luwte uit de wind een composthoop omschepte, zelfs zo warm dat ik jas en vest uittrok. Twee dagen later was het koud, bitter koud. Er stond een gure oostenwind en soms viel er er een miezerregen uit een wolkendek dat eerder sneeuw leek te voorspellen dan een straaltje zonneschijn.

Lees verder

Overvloed

Gisteren haastte ik mij aan het begin van de middag naar de tuin. Om mijn uien te redden. Ik had die vorige week van het bed gehaald, waar ze al een tijdje hadden liggen drogen, en aan een stuk gaas opgehangen. Omdat er regen, veel regen, heel veel regen werd verwacht, had ik besloten om ze mee naar huis te nemen en in onze schuur verder te laten drogen. Was net op tijd. Kwam zelf nat aan, maar met een vracht aan uien droog in een tas.

Lees verder

Vorst

Het is koud. Erg koud. ’s Nachts vriest het licht en overdag komt de temperatuur maar net boven het vriespunt uit, al maakt de wind dat het veel kouder aanvoelt. Het lijkt wel of ik elk jaar slechter tegen de kou kan. Of ik moet gewoon wennen na een lange periode van zacht najaarsweer. Hoe dan ook, al meer dan een week niet op de tuin geweest. Vandaag even snel langsgegaan. Er is ook niet heel veel te doen. En ook niet te halen. De vorst is over de boerenkool heen gegaan, zoals ze altijd zeggen. Die zou ik mee kunnen nemen. Maar ik heb geen zin in boerenkool. Er staat nog wat Eeuwige spinazie (Erbette, of Perpetual Spinach) en hoewel ik heb gelezen dat de plant goed tegen de vorst kan, lijkt het er nu toch op alsof ik nog net een laatste maaltje kan plukken. Dat doe ik dus ook, een klein tasje vol. Voor door de pasta. Ook neem ik twee kleine kropjes radicchio mee. Voor door de sla. En dan stap ik weer snel op de fiets en rijd naar huis.

Lees verder

Bonenstokken

Vandaag de bonenstokken verwijderd uit de tuin. Klusje van niks, maar het markeert een overgang. Zoals het neerzetten van de stokken het seizoen inluidt, zo begint met het weghalen het einde. Ja, die weelderige, groene piramides vormen voor mij toch het hoogtepunt van het seizoen. Niet zozeer vanwege de oogst, maar gewoon, om de aanblik. Hoogzomer. De felle zon gefilterd door de bonenbladeren. En dan in de schaduw van die groene weelde een handvol boontjes plukken en in een mandje, tasje of emmertje laten vallen. Een mandje is het meest idyllisch. Een emmertje het leukst, vanwege het mooie ‘plonk’ bij elk boontje dat in de emmer valt.
Overigens is een tasje het meest praktisch.

Lees verder

Puur zomers

Eerder deze maand heb ik een kruidentuintje aangelegd. Rozemarijn, salie, tijm, oregano, citroentijm, bieslook, dille en citroenmelisse. De plantjes beginnen al aardig te groeien. Vooral van de citroentijm ben ik helemaal weg. Wat een heerlijke geur! Er zijn een paar geuren die ik echt onweerstaanbaar vind. Die van rijpe perziken op de fruitschaal, als je op een zomerochtend de huiskamer binnenkomt. Of de geur van djeruk purut: zalig! En natuurlijk de geur van mijn lief, die ik opsnuif uit haar kussen als zij het bed verlaten heeft. Maar de geur van citroentijm, die mag van mij in dit illustere rijtje plaatsnemen.

Lees verder