Mee-eten

Het was stil, gisterochtend op de moestuinen. Een bijna paradijselijke stilte hing over de tuintjes. Als dampende lakens aan een waslijn op een zomerochtend.  Ik leek de enige aanwezige te zijn, wat me verbaasde met dit mooie weer. Toen ik echter over de paden naar mijn moestuin liep, bleek ik toch niet de enige bezoeker te zijn: er liep een fazant tussen mijn groentebedjes. Of ‘tussen’, hij liep er dwars overheen, stoorde zich aan geen regels over wat pad was en wat niet. Parmantig stapte hij over de door mij zo vlijtig aangeharkte bedjes en pikte hier en daar wat met zijn snavel in de grond. Waarbij ‘hier’ en ‘daar’ precies daar was waar ik de dagen daarvoor mijn bietjes, andijvie en stengelui had gezaaid.

Lees verder