Oud en nieuw

Mijn schuur blijkt toch niet de ideale bewaarplaats voor de uien en pompoenen. Te vochtig. Eigenlijk wist ik dat wel. Maar hoewel het spreekwoord anders suggereert, stoot een ezel zich bij voorkeur twee maal aan een steen. Om het zeker te weten. Kijken of het echt zo is. Wel nu, het is echt zo: mijn schuur is te nat.

Dat wil zeggen, in het late najaar en de winter. En dat is nu juist de periode dat je iets wilt bewaren. Dus heb ik de resterende pompoenen en uien er maar doorheen gejaagd. Pannen pompoensoep gemaakt. Risotto met pompen. Tajines met pompoen en kikkererwten. Waar dan ook weer uien in konden.

Lees verder

Herfstige smaken

Eindelijk mijn pompoenen geoogst. Waltham Butternut’s. Duurde wel erg lang. Al mijn medetuiniers hadden hun oranje bolvormige pompoenen al lang geoogst. Maar die van mij, een flespompoen of squash, was nog steeds niet rijp. Ook nu had ik nog steeds mijn twijfels, maar de plant begon te zieltogen en de nachtvorst stond al voor de deur. Ik had er een paar keer al op internet naar gezocht en daar gelezen dat het inderdaad een langzame rijper is. Een late pompoen. Meer winterpompoen dan herfst.

Maar goed, nu dus toch maar eraf gehaald. Acht pompoenen waren het. Aan twee planten. Niet echt heel veel, vond ik. De planten hadden veel bloemen, maar de meeste vruchten verrotten al in een vroeg stadium. Maar acht ontwikkelden zich echt goed. Ze waren wel groot, dat wel. Vijf flinke joekels, formaat magnum zullen we maar zeggen, en drie gangbare van wijnflesformaat. Maar hoe rijp zouden ze zijn?

Lees verder