Van aaltjes en aardbeien

Vorig jaar werden de moestuinen op ons kleine complex geteisterd door een slakkenplaag: ik heb daar al meerdere keren over geschreven. Behalve met hoop, liefde, ijver en doorzettingsvermogen betraden wij tuinders dit jaar het strijdperk ook met een ander wapen: nematoden, of aaltjes.

Lees verder

Nachtwerk

Hoewel regen en storm anders doen vermoeden is het voorjaar toch echt aangebroken. Echt. Heus waar. Binnenskamers, althans. Waar de regen mijn moestuin lijkt te veranderen in een moerasdelta, nieuwe natuur zullen we maar zeggen, daar is op mijn vensterbank de lente al begonnen. Of het voorspel van de lente, beter gezegd.

Lees verder

Mee-eten

Het was stil, gisterochtend op de moestuinen. Een bijna paradijselijke stilte hing over de tuintjes. Als dampende lakens aan een waslijn op een zomerochtend.  Ik leek de enige aanwezige te zijn, wat me verbaasde met dit mooie weer. Toen ik echter over de paden naar mijn moestuin liep, bleek ik toch niet de enige bezoeker te zijn: er liep een fazant tussen mijn groentebedjes. Of ‘tussen’, hij liep er dwars overheen, stoorde zich aan geen regels over wat pad was en wat niet. Parmantig stapte hij over de door mij zo vlijtig aangeharkte bedjes en pikte hier en daar wat met zijn snavel in de grond. Waarbij ‘hier’ en ‘daar’ precies daar was waar ik de dagen daarvoor mijn bietjes, andijvie en stengelui had gezaaid.

Lees verder

Ons bent koppig

Misschien denkt u dat het hebben en houden van een moestuin alles met zen te maken heeft. Met een een-zijn-met-de-natuur. Of misschien juist met ratio. Met boekenwijsheid, mindfulness, go-with-the-flow, boerenverstand, of aan welke smaak u ook maar de voorkeur geeft. Dan moet ik u teleurstellen. Dat is niet waar. Of beter, het is allemaal waar. Afhankelijk van het gemoed van de tuinier. En de staat van zijn tuin. Dat vooral. Il giardiniere è mobile. De moestuinier is wispelturig. Qual piuma al vento.

Lees verder

Kuifje en de verdwenen peulvruchten

Het is altijd weer wonderbaarlijk om te zien hoe op een bepaald moment in het seizoen werkelijk alle remmen los gaan in de tuin. Natuurlijk, het jaar is al even aan de gang en we hebben al een aardig aantal keren sla gegeten uit eigen tuin, de fruitbomen hebben gebloeid, de knoflook staat hoog, de uien hebben het, zoals altijd, naar hun zin, de aardappelen hebben de nachtvorstaanslag overleefd en floreren. Allemaal waar. Maar het is alsof er op een zeker moment in het voorjaar een startschot wordt gelost dat onhoorbaar is voor mensen, maar het sein is voor alles wat leeft om uit de startblokken te schieten en weg te sprinten.

Lees verder

Velderwten, tuinerwten en sluimererwten

En toen was het opeens lente. Mijn tuin lag te glimmen en te glunderen in de zon. De bedjes waren aangeharkt, de paden bedekt met een knisperend laagje houtsnippers, de fruitboompjes liepen uit en de zwoele geur van pas gestrooide mestkorrels hing boven de tuin. Ook mijn medetuinders lieten zich weer zien en een van hen betrapte een jonge haas onder een struikje.

Lees verder

Weggeven

We hebben geen vriezer. Een klein vriesvakje in de koelkast, dat is waar we het mee moeten doen. Ben ook niet van plan er een te kopen. Mijn streven was om de oogst zo goed mogelijk over het jaar te spreiden en veel verschillende groenten in kleine hoeveelheden te zaaien. En de rest geven we weg. Zo simpel is het.

Het mooiste zou zijn om dingen met de andere moestuinders te ruilen, maar dat gebeurt toch weinig. De zestien moestuintjes vormen een klein (uit)hoekje van het volkstuincomplex. Soms zijn er andere eigenaren bezig als ik kom, maar vaker ben ik alleen. Wij zijn ijverig en precies en onze tuin ziet er mooi en netjes uit. Dat zeggen de anderen, als ik ze spreek. De lichte scepsis toen wij begonnen is verdwenen. Of eigenlijk is scepsis te zwaar. Men keek de kat uit de boom. Begrijpelijk. Maar inmiddels hebben wij onze plek verdiend.

Lees verder

De bonen mogen erin!

Eindelijk is het zover: de bonen mogen de grond in! Na ijsheiligen. En voor wie dat net zoals mij niets zegt: na half mei. Ik begin met de sperziebonen. Maak twee mooie piramides van vier stokken en leg bij elke stok vijf boontjes. ‘Isabel’, zo heet de boon die ik heb gekocht. Volgens Van de Wal ‘Een Tuindersselectie, rijk en sterkdragend gewas. Onvatbaar voor rolmozaikvirus en weinig last van zwarte vaatziekte en stippelstreep. Geeft een gebogen peul van ca 13-14 cm lengte. Blijft zeer mals en smaakt als dubbele zonder draad. Draagt vanaf de grond in trossen.’ Als dat niet goed klinkt dan weet ik het niet meer.

Ik begin met de sperziebonen. De snijbonen moeten nog heel even wachten, net als de borlottibonen. Wijs geworden van de tuinbonen span ik een net rond de stokken. ’t Zal me geen tweede keer gebeuren.

Lees verder

Nieuwbouwwijk

En dan, op 2 maart, is het zover: ik zaai! De bedjes zijn aangeharkt, de voren getrokken, de zaadjes neergelegd en toegedekt met zand. Vroeg, ja. Te vroeg?
‘Nu al?’ zeggen vrienden, ‘hebben jullie nu al gezaaid?’
Maar het is een winter van niks geweest en nu schijnt de zon en stijgt het kwik tot boven de 10 graden. Maar inderdaad, we zijn de enige op het moestuinencomplex.

Ik zaai een paar rijtjes pluksla, de lentemix van De nieuwe tuin, en een paar met Parijse worteltjes, die de naam ‘Parijse markt’ dragen en die ik alleen al om de naam wilde hebben. Ik zaai een half bedje in met raapstelen, met de iets minder poëtische naam ‘Gele’, en een paar rijtjes peultjes, de ‘Dwarf Sweet Green’ waar ik het laatst al over had. Ik zet twee keer vier stokken in piramidevorm bij elkaar en stop rond elke stok vier tuinbonen in de grond. ‘Bonen zaai je niet, maar leg je,’ mompel ik een opgedane boekenwijsheid tegen mezelf.

Lees verder

Pakjesavond

Er is niet veel te doen in de winter. Een echte winter is het trouwens niet. Nauwelijks vorst. Dat is goed. Wel veel regen. Dat is minder. Zo nu en dan ga ik even naar de tuin kijken. Als een echte boer staar ik naar de hompen natte klei. En als een echte boer klaag ik over de aanhoudende regen. Ik wil spitten, harken, zaaien. Maar het enige dat ik kan doen is wachten.

Dat wil zeggen, dat én het bestellen van zaden. En dat is wel leuk. Na langdurige studie heb ik mijn zaad besteld bij Van der Wal en bij De nieuwe tuin. De eerste is een degelijke Hollandse zaadhandel met een groot assortiment en zeer schappelijke prijzen. De tweede website (en kwekerij, (web)winkel en gelijknamig boek) is van de Vlaming Peter Bauwens. Een inspirerende site vol bijzondere zaden en spannende zaadmengsels. Maar wel een tikje aan de dure kant, zeg ik dan maar als zuinige Hollander.

Lees verder