Flow

Het is droog. Of beter gezegd: droger. En de winter is voorbij. Als ik dat maar vaak genoeg zeg, dan is het ook zo. Ik spit de groentebedden nog een keer om. De grond is zwaar. En nat, hoe vaak ik het woord ‘droog’ ook noem. Ik probeer de grote kluiten fijn te harken. Maar wat is fijn? Zo fijn als ik het op foto’s zie krijg ik het met geen mogelijkheid. In de boeken staat het ook zo mooi geschreven. Dat de winterperiode met het proces van bevriezen en ontdooien van de grond de kluiten al uiteen doet vallen en dat daarna een licht aanharken volstaat. Maar deze winter heeft het nauwelijks gevroren en de zware brokken liggen er nog net zo bij als ik ze bij het begin van de winter achterliet.

Toch kan ik niet ontkennen dat het lekker werk is. Zwaar, maar wel lekker. Je voelt je lichaam, ademt de buitenlucht in, je zintuigen staan open, net als je huid. Je levert een lichamelijke inspanning en tegelijkertijd gaan je gedachten hun eigen gang. Je laat ze gaan en denkt aan alles en niets, wat misschien wel twee woorden zijn die hetzelfde betekenen.

Lees verder

Structuur en natuur

Ik ben gek op schema’s. Op plannen, schetsen, structuur, orde. Dat klinkt wel erg als “ordnung muss sein”, maar… nou ja, misschien is het dat ook wel. Geen tuin zonder orde. Natuur? Ja, maar wel binnen de door mij aangebrachte lijntjes. In de natuur bestaan geen tuinen. Zeker geen moestuinen. We kunnen onze tuinen een natuurlijk voorkomen geven, of op een meer of minder natuurlijke wijze onderhouden. Maar laten we elkaar geen sprookjes vertellen. Een tuin is het kind uit het huwelijk tussen natuur en structuur. En zoals elk huwelijk is ook dit er een waarin strijd wordt geleverd, piketpaaltjes worden geslagen, harde woorden vallen, afspraken worden gemaakt en gebroken, dromen opbloeien en aan duigen vallen. Kortom, waaraan voortdurend hard gewerkt moet worden om die spaarzame momenten van eenwording te bereiken en van het onvergelijkbare geluk van het aanschouwen van wat je samen hebt voortgebracht.

Lees verder