Flow

Het is droog. Of beter gezegd: droger. En de winter is voorbij. Als ik dat maar vaak genoeg zeg, dan is het ook zo. Ik spit de groentebedden nog een keer om. De grond is zwaar. En nat, hoe vaak ik het woord ‘droog’ ook noem. Ik probeer de grote kluiten fijn te harken. Maar wat is fijn? Zo fijn als ik het op foto’s zie krijg ik het met geen mogelijkheid. In de boeken staat het ook zo mooi geschreven. Dat de winterperiode met het proces van bevriezen en ontdooien van de grond de kluiten al uiteen doet vallen en dat daarna een licht aanharken volstaat. Maar deze winter heeft het nauwelijks gevroren en de zware brokken liggen er nog net zo bij als ik ze bij het begin van de winter achterliet.

Toch kan ik niet ontkennen dat het lekker werk is. Zwaar, maar wel lekker. Je voelt je lichaam, ademt de buitenlucht in, je zintuigen staan open, net als je huid. Je levert een lichamelijke inspanning en tegelijkertijd gaan je gedachten hun eigen gang. Je laat ze gaan en denkt aan alles en niets, wat misschien wel twee woorden zijn die hetzelfde betekenen.

Lees verder