Bitterzoet

Zaterdag, toen ik deze foto nam, was het nog herfst. Een mooie, zonnige herfstdag zelfs, en toen ik in de luwte uit de wind een composthoop omschepte, zelfs zo warm dat ik jas en vest uittrok. Twee dagen later was het koud, bitter koud. Er stond een gure oostenwind en soms viel er er een miezerregen uit een wolkendek dat eerder sneeuw leek te voorspellen dan een straaltje zonneschijn.

Lees verder

Pakjesochtend

Het mistte zondagochtend toen wij naar de tuin gingen. In de straten tussen de huizen viel het mee, maar boven de velden hing een nevel die maar weinig zicht doorliet. Toch was het druk in de tuinen. Gebogen ruggen deinden zachtjes op en neer, op een ritme van het geknip van snoeischaren, brekende takken, scheurende stengels en het zachte ploffen van kluiten aarde en het even zachte steunen van lichamen waarin de jaren gaan tellen. Soms rechtte zich een rug en dook een hoofd op boven de heggen, hekjes en struiken. Er werd een neus afgeveegd, een bril recht gezet, een blik van verstandhouding of een groet uitgewisseld en zo nu en dan met fluisterende stem een kort gesprek gevoerd.

Lees verder

Afterparty

Het heeft toch wel wat, de moestuin in de herfst. Zeker als het zonnetje zo lekker schijnt. Het is als het opruimen na afloop van een feestje. Beetje moe, wel voldaan, tikje weemoedig en nog geen zin om al naar bed te gaan. Je haalt de slingers weg, brengt de glazen naar de keuken, bergt de lege flessen op, snoept wat van de overgebleven hapjes en zet de stoelen weer op zijn plaats. Zoiets is het, ja. Je oogst de pompoenen, gooit de ranken op de composthoop, snijdt de laatste twee courgettes af alvorens je de planten van hun plek haalt. Snoept samen met de laatste wespen van een paar frambozen en neemt het laatste maaltje borlottibonen mee naar huis. Dat is de sfeer in de tuin, deze dagen. Als de zon steeds lager staat, de bladeren verkleuren en de spinnen vlijtig en consciëntieus hun webben maken: insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden.

Lees verder

Oktober

Half oktober heb ik knoflook in de grond gestopt. Gewoon, een stuk of vijftien teentjes uit bollen van de supermarkt. En allemaal zijn ze prachtig opgekomen. Daar staan ze, twee rijtjes fris groene puntjes. Een vleugje voorjaar in de herfst.

Was wel leuk om ook nu nog iets nieuws te beginnen. Het is toch al zo’n Aflopende Zaak in het najaar en dat stemt me vaak toch al zo weemoedig. Waarom schiet me dan altijd die ene zin in gedachten: ‘Het grote sterven is begonnen.’ Geen idee waar ik die ooit gehoord of gelezen heb. Zou Gerard Reve kunnen zijn. Of Olie B. Bommel. Of een andere heer van stand.

Lees verder