Invasie

Nooit eerder heb ik de aanblik van zwarte aarde zo gewaardeerd als nu. Er vindt namelijk een heuse  invasie plaats in mijn moestuin. Een agressor heeft de tuin gewapenderhand ingenomen en bezet. Waar ik in het vorige stukje nog goedgemutst en een tikje poëtisch sprak over een five o’clock shade, daar roept het gras nu alleen nog maar oorlogszuchtige taal bij mij op. Het is alsof ik maanden niet op de tuin ben geweest, maar het is niet meer dan een paar dagen, een week, tien dagen hooguit. En in die tijd is werkelijk elk stukje zwarte aarde ingenomen door steeds verder oprukkend gras. Mijn moestuin was een tijdbom. Het graszaad lag rustig af te wachten in de aarde. Sluimerend. Wachtend op het moment dat een nietsvermoedende koper van het tuintje de grond betrad. Om daarna, toen de naïeveling zijn hielen had gelicht, te ontkiemen, te ontspringen, te ont… nou ja, wat zaad gewoonlijk al niet doet.

Lees verder