Gaat heen en vermenigvuldigt u

Ik merkte het aan de kracht van de zon. Zijn stralen leken op hun lange weg naar de aarde het meeste van hun warmte onderweg kwijt te zijn geraakt. Aangekomen zegen ze vermoeid neer en wisten het zweet van het voorhoofd, als een reiziger na een lange reis. Bijna gelijktijdig gaven ook de planten en bomen er de brui aan. Alsof ze dat zo hadden afgesproken. Of gehoorzaamden aan een en dezelfde onhoorbaar tikkende klok. De herfst was nu toch echt begonnen.

Lees verder

Borlottibonen en frambozen

Op twee plekken in onze boomgaard staan frambozen. In beide gevallen gaat het om herfstframbozen. Het ene plukje stond al in onze tuin, maar op een andere plek. Die heb ik vorig najaar overgeplant. De andere kreeg ik van Nikos, een van mijn medetuiniers. Hij heeft in de afgelopen jaren al zo’n beetje elke moestuinhouder van stekjes voorzien.

Beide zijn goed aangeslagen en geven nu heerlijke knalrode frambozen. Het zijn er niet veel tegelijk, het zijn ook nog maar kleine struikjes. Maar ze staan elke keer dat ik op de tuin ben wel garant voor een stuk of zes frambozen. Ze zijn lekker. Lekker zoet. En omdat het er te weinig zijn om echt iets mee te doen, eet ik ze meteen op. Achter elkaar. Hap, kauw, slik, smul. Echt snoepen is dat. Zomersnoep. Hoewel het al september is. Maar deze september voelt als zomer, zulk lekker weer is het.

Lees verder

Superuien en kromkommers

Het enige dat het tijdens onze vakantie niet goed had gedaan waren de pas gezaaide paksoi en boerenkool. Het was net opgekomen toen ik wegging, maar toen we terugkwamen was er van de paksoi niets en van de boerenkool één plantje over. Die heb ik na terugkeer dus nog maar een keer gezaaid. Later dan ik wilde, maar goed. Begin deze maand heb ik ook nog sla gezaaid en bietjes en raapjes. Nog maar weer een paar rijtjes andijvie en ook nog een keer radicchio. Van het voorjaar was de radicchio heel snel doorgeschoten, nog voordat zich echte kropjes hadden kunnen vormen.

Het verbaast me dat ik de enige lijk die nog volop aan het zaaien is. Ligt dat aan mij? Of aan de andere tuinders. De tijd zal het leren. Overigens verspreidde het nieuws over mijn superuien zich met sneltreinvaart over de tuinen. Iedereen bleek op een gegeven moment te weten dat ik van die mooie, grote uien heb. De andere moestuiniers kwamen ze een voor een bewonderen en prezen ze de hemel in.

Lees verder