Van kleur verschieten

Gisteren mijn snij- en sperziebonen voorgezaaid. Of eigenlijk is ‘zaaien’ niet het juiste woord. Bonen leg je. Maar dat maakt het schrijven erover zo ingewikkeld dat ik toch maar voor ‘zaaien’ kies. Bovendien: voor taalpurisme is in de tuin geen plaats. Voor taal eigenlijk so wie so niet. Dat klinkt misschien vreemd uit de mond van iemand die erover schrijft. Maar het fijne van werken in een (moes)tuin is juist de taalloosheid. De stilte van al die handelingen, het spitten, harken. zaaien, wieden, oogsten, waarvan de betekenis en waarde zonder woorden kan.

Lees verder

Bonenstokken

Vandaag de bonenstokken verwijderd uit de tuin. Klusje van niks, maar het markeert een overgang. Zoals het neerzetten van de stokken het seizoen inluidt, zo begint met het weghalen het einde. Ja, die weelderige, groene piramides vormen voor mij toch het hoogtepunt van het seizoen. Niet zozeer vanwege de oogst, maar gewoon, om de aanblik. Hoogzomer. De felle zon gefilterd door de bonenbladeren. En dan in de schaduw van die groene weelde een handvol boontjes plukken en in een mandje, tasje of emmertje laten vallen. Een mandje is het meest idyllisch. Een emmertje het leukst, vanwege het mooie ‘plonk’ bij elk boontje dat in de emmer valt.
Overigens is een tasje het meest praktisch.

Lees verder