Feestje

Het is zomers warm op de moestuin. Hoogzomers warm. Middellandse zeewarm. De meeste tuinders laten zich alleen in de ochtenduren zien of aan het einde van de dag, als de temperatuur en de zonkracht nog draaglijk is. We doen een klusje, wieden wat onkruid, zetten een paaltje recht en dan gaan we weer. We besproeien de bedjes, waarbij we het niet kunnen laten om ons hand in de waterstraal te steken.

Jeugdzomers warm is het.

Lees verder

Van aaltjes en aardbeien

Vorig jaar werden de moestuinen op ons kleine complex geteisterd door een slakkenplaag: ik heb daar al meerdere keren over geschreven. Behalve met hoop, liefde, ijver en doorzettingsvermogen betraden wij tuinders dit jaar het strijdperk ook met een ander wapen: nematoden, of aaltjes.

Lees verder

Aardbeiencake

Toen ik gisteren op de tuin was, viel me iets vreemds op. Op sommige bedjes had zich een spoor van houtsnippers gevormd. Een golvende lijn was het, van houtsnippers die daar normaal gesproken niet liggen, niet in de buurt zelfs, maar alleen op de paden. Het duurde even voordat ik het doorhad en het was de associatie met een vloedlijn die de verklaring tot mij door deed dringen: een deel van de tuin had deze week blank gestaan. De houtsnippers waren opgenomen door het overvloedige regenwater en achtergelaten op de bedjes toen het water zich weer teruggetrokken had.

Lees verder

Zomerkoninkjes

Bovenstaande foto is niet dit jaar genomen, maar vorig jaar. Op 25 april om precies te zijn. Waar er toen al bloemen in de aardbeienplantjes zaten, valt daar nu nog geen spoor van te ontdekken. Nu is het toch zo dat mijn tuin momenteel door alle tien oudtestamentische plagen tegelijk lijkt te worden aangedaan. Zaad ontkiemt niet, aardvlooien teisteren mijn tuinbonen en peultjes, in mijn kasje vallen de tere slaplantjes ten prooi aan onzichtbare slakken, hagel geselt mijn fruitbomenbloesem, de aardappelen vragen zich af of ze met dit weer niet beter onder de grond kunnen blijven, de krulandijvie die altijd gevrijwaard bleef van vraat is in een paar dagen tijd weggevaagd door een vraatzuchtig monster en ondanks de regen scheurt de aardkorst alsof het de Sahel zelf is.

Een bezoek aan mijn moestuin is dan ook een deprimerende gang geworden. Zeker als je onderweg door een regenbui getroffen wordt. Ik neem aan dat de ironie in de titel van dit stukje u inmiddels duidelijk is.

Lees verder

Bitterzoet

Zaterdag, toen ik deze foto nam, was het nog herfst. Een mooie, zonnige herfstdag zelfs, en toen ik in de luwte uit de wind een composthoop omschepte, zelfs zo warm dat ik jas en vest uittrok. Twee dagen later was het koud, bitter koud. Er stond een gure oostenwind en soms viel er er een miezerregen uit een wolkendek dat eerder sneeuw leek te voorspellen dan een straaltje zonneschijn.

Lees verder

Appels en peren vergelijken

Zeven appeltjes. Er zitten zeven appeltjes aan onze appelboom. Vruchtjes met een hoge aaibaarheidsfactor. Kan er bijna niet van afblijven als ik op de tuin ben. Moet dan even aan die blozende rode wangetjes zitten.

Aan de perenboom zaten twee peertjes. Zaten, ja. Op een dag lagen ze naast de boom op de grond. Eerst de ene, toen de andere. Niet door toedoen van een dier: laat ik dat hier nu ook eens zeggen. Nee, het was de boom zelf die zijn vruchten om de een of andere reden niet de moeite van het groot brengen waard vond en ze bruut liet vallen.

Hoop niet dat-ie daar een gewoonte van maakt.

Lees verder

Zinloos geweld

Ik had de afgelopen weken thuis met veel ijver, zorg en aandacht courgettes en pompoenen opgekweekt. Vier mooie, forse planten waren het geworden. Twee courgettes (van het ras Defender F1 Hybride, wat eerlijk gezegd meer aan een concurrent voor de Joint Strike Fighter dan een courgette doet denken) en twee pompoenen. Uchiki Kuri, heten die laatste. Bij Judo krijg je daar een half punt voor, volgens mij.

Maar goed, vier planten dus. Ik wachtte tot na IJsheiligen, zoals de boekjes voorschrijven, en zette ze toen in hun bedjes, die ik mooi luchtig had gemaakt met extra compost en waar ik nog een handje koemestkorrels over had gestrooid. Beter kan een moestuinier niet voor zijn plantjes zorgen. Toch? Maar ik had mijn hielen nog niet gelicht of het noodlot sloeg toe.

Lees verder

Rabarber

Ik moet snel nog iets over rabarber schrijven. Voordat het 21 juni is. Want daarna mag je het niet meer oogsten en eten, heb ik gelezen. Na de langste dag bevatten de stelen te veel oxaalzuur. Wij hebben twee rabarberplanten. De ene kocht ik vorig najaar en de andere dit voorjaar. Beide zijn uitgegroeid tot een jonge, maar gezonde plant. De stelen zijn niet heel dik en ook niet enorm talrijk. Een aangezien je voorzichtig moet oogsten en altijd een aantal stelen en bladeren aan de plant moet laten zitten om hem in leven te houden, is de oogst klein maar fijn.

Lees verder