Drama

Drama in de moestuin deze week. In twee opzichten. De eerste vorm van dramatiek kwam van onze loganberry, de struik met de heerlijke vruchtjes waarvan ik hier al zo vaak de lof heb gezongen. Hij is niet meer, de struik. Tenminste, daar lijkt het op.

Lees verder

Het witte goud van de moestuin

Mijn aardappelen hebben er nog nooit zo mooi bij gestaan als dit jaar. Grote en stevige planten zijn het geworden, met mooi, frisgroen blad dat niet aangetast is door welke ziekte of diersoort dan ook. Nu zegt dat bij aardappelen jammer genoeg niet zo veel. De beste oogst heb ik ooit gehad van planten waar ik geen stuiver meer voor gaf. Het bovengrondse deel van de plant zag er dat jaar niet uit, maar des te groter was de verrassing toen ik ondergronds de prachtigste aardappelen aantrof.

Lees verder

Feestje

Het is zomers warm op de moestuin. Hoogzomers warm. Middellandse zeewarm. De meeste tuinders laten zich alleen in de ochtenduren zien of aan het einde van de dag, als de temperatuur en de zonkracht nog draaglijk is. We doen een klusje, wieden wat onkruid, zetten een paaltje recht en dan gaan we weer. We besproeien de bedjes, waarbij we het niet kunnen laten om ons hand in de waterstraal te steken.

Jeugdzomers warm is het.

Lees verder

Van aaltjes en aardbeien

Vorig jaar werden de moestuinen op ons kleine complex geteisterd door een slakkenplaag: ik heb daar al meerdere keren over geschreven. Behalve met hoop, liefde, ijver en doorzettingsvermogen betraden wij tuinders dit jaar het strijdperk ook met een ander wapen: nematoden, of aaltjes.

Lees verder

Van kleur verschieten

Gisteren mijn snij- en sperziebonen voorgezaaid. Of eigenlijk is ‘zaaien’ niet het juiste woord. Bonen leg je. Maar dat maakt het schrijven erover zo ingewikkeld dat ik toch maar voor ‘zaaien’ kies. Bovendien: voor taalpurisme is in de tuin geen plaats. Voor taal eigenlijk so wie so niet. Dat klinkt misschien vreemd uit de mond van iemand die erover schrijft. Maar het fijne van werken in een (moes)tuin is juist de taalloosheid. De stilte van al die handelingen, het spitten, harken. zaaien, wieden, oogsten, waarvan de betekenis en waarde zonder woorden kan.

Lees verder

Nachtwerk

Hoewel regen en storm anders doen vermoeden is het voorjaar toch echt aangebroken. Echt. Heus waar. Binnenskamers, althans. Waar de regen mijn moestuin lijkt te veranderen in een moerasdelta, nieuwe natuur zullen we maar zeggen, daar is op mijn vensterbank de lente al begonnen. Of het voorspel van de lente, beter gezegd.

Lees verder

Gaat heen en vermenigvuldigt u

Ik merkte het aan de kracht van de zon. Zijn stralen leken op hun lange weg naar de aarde het meeste van hun warmte onderweg kwijt te zijn geraakt. Aangekomen zegen ze vermoeid neer en wisten het zweet van het voorhoofd, als een reiziger na een lange reis. Bijna gelijktijdig gaven ook de planten en bomen er de brui aan. Alsof ze dat zo hadden afgesproken. Of gehoorzaamden aan een en dezelfde onhoorbaar tikkende klok. De herfst was nu toch echt begonnen.

Lees verder

Op hoop van zegen

Gisteren de prei uitgeplant. Dat is wel wat later dan in andere jaren, maar ik denk niet dat dit veel kwaad kan. De prei heeft nog een aantal maanden om van potlooddikte uit te groeien tot stokken met een mooie dikke, witte schacht.

Het is een fijn werkje, dat uitplanten van de prei. Je zaait prei in het voorjaar. Eerst steken er rijtjes groene sprietjes boven de grond die langzaam dikker worden tot zij de vorm krijgen van een dun stengeluitje. Op dat punt steek je ze voorzichtig uit, ontdoe je de worteltjes van aarde en zet je de prei in een emmer met een laag water. De grond in het bed maak je wat los en hark je daarna netjes aan kant. Je maakt het dus op, als het ware. Lakens recht trekken, kussens opschudden en het dekbed met een royale armzwaai luchtig laten landen. Zoiets.

Lees verder

Aardbeiencake

Toen ik gisteren op de tuin was, viel me iets vreemds op. Op sommige bedjes had zich een spoor van houtsnippers gevormd. Een golvende lijn was het, van houtsnippers die daar normaal gesproken niet liggen, niet in de buurt zelfs, maar alleen op de paden. Het duurde even voordat ik het doorhad en het was de associatie met een vloedlijn die de verklaring tot mij door deed dringen: een deel van de tuin had deze week blank gestaan. De houtsnippers waren opgenomen door het overvloedige regenwater en achtergelaten op de bedjes toen het water zich weer teruggetrokken had.

Lees verder

Obsceen

Als mensen mij de laatste weken vroegen waarom ik geen stukjes meer over mijn moestuin schreef, antwoordde ik dat daar erg weinig over te schrijven viel. En dat ik het even helemaal gehad had met die tuin. Beide zaken vallen toe te schrijven aan de slakkenplaag die dit jaar mijn tuin, het hele tuincomplex en als ik het goed heb begrepen geheel Nederland treft.

Hoe het komt? Meestal wordt er iets gemompeld als ‘vochtige zomer, zachte winter en vochtig voorjaar’. Nou ja, dat is zo’n beetje het klimaat dat wij tegenwoordig hebben. Maar de afgelopen jaren waren wat dat betreft toch niet zo heel veel anders dan dit jaar. Het aantal naaktslakken in mijn tuin is dat wel. Natuurlijk, ik kwam ze elk jaar wel tegen en, toegegeven, elk jaar snoepten zij een beetje mee. Dit jaar liggen de kaarten echter anders. Dit jaar eten de slakken alles op en laten zij maar bar weinig over voor vrouw, kind en mij.

Lees verder