Drama in de moestuin deze week. In twee opzichten. De eerste vorm van dramatiek kwam van onze loganberry, de struik met de heerlijke vruchtjes waarvan ik hier al zo vaak de lof heb gezongen. Hij is niet meer, de struik. Tenminste, daar lijkt het op.

Het begon ermee dat hier en daar de bladeren verkleurden en verdroogden. Het was in die warme, droge weken dus ik besloot hem wat extra water te geven. Helpen deed dat echter niet. Meer bladeren verdorden en de vruchtjes die de struik produceerde bleven klein en begonnen daarna in te drogen. Twee, drie handjes vol goede vruchten wist ik er nog af te halen, maar daarna gaf de struik er echt de brui aan. De bladeren en vruchten verschrompelden, de takken verkleurden. ‘He has ceased to be. ‘E’s expired and gone to meet ‘is maker.’  Om met John Cleese te spreken.

Ik knipte deze week alle takken eraf, snoeide de struik terug tot op de grond. Vanuit de gedachte, of hoop, dat hij weer uit zou lopen, nieuwe takken voor volgend jaar zou produceren. Veel kans geef ik het eerlijk gezegd niet, maar ach, wie weet.

Het andere drama kwam deze week van mijn sperziebonen. Drama van een geheel andere orde. In de zin van dramatisch, theatraal. Want dat zijn ze, mijn sperziebonen, dramatisch en spectaculair mooi. Cosse violette, heten ze en ze zijn diep donker paars van kleur. U ziet ze op de foto hierboven. De eerste boontjes, samen met de laatste peultjes.

De bloemetjes die de bonen voorafgaan zijn al bijna net zo mooi. Roze samuraihelmpjes, hangend aan donkergekleurde ranken.  Draadloze boontjes zijn het waar je mes bij het afhalen doorheen glijdt. En de smaak? De smaak is heerlijk zacht. Delicaat. Goh wat een fijn boontje is het.

Het meeste theater zit hem misschien wel in het doorsnijden van de boon. Dan openbaart zich onder dat flinterdunne paarse schilletje het binnenste van de boon in het helderste en groenste groen dat er bestaat. Bijna zonde om te koken.

Want helaas helaas, bij het koken verkleuren ze. Eén tel in het kokende water en het paarse boontje is veranderd in zijn groene soortgenoot. Een ongelooflijk schouwspel is dat. En het gekke is dat het kookwater juist weer heldergroen kleurt. Veel meer dan bij een normaal boontje.

Het is een wonder. Een theaterstukje. Een eenakter voor een boon.

Denkt u daar maar eens over na als u de volgende keer uw vork in een supermarktboontje prikt.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s