Vorig jaar werden de moestuinen op ons kleine complex geteisterd door een slakkenplaag: ik heb daar al meerdere keren over geschreven. Behalve met hoop, liefde, ijver en doorzettingsvermogen betraden wij tuinders dit jaar het strijdperk ook met een ander wapen: nematoden, of aaltjes.

Ik had daar vorig jaar in mijn zoektocht over het web al over gelezen, als een van de zeer weinige middelen die werkelijk helpen tegen de naaktslak. Het seizoen was toen echter al grotendeels voorbij en ik vond het spul bovendien nogal kostbaar. Maar dit voorjaar besloot een aantal van ons deze microscopisch kleine, parasitaire wormpjes online aan te schaffen – en ik sloot mij bij de troepen aan.

Nadat wij het spul ontvangen hadden en hadden toegepast op onze tuin, was het wekenlang het gesprek van de dag. Zagen wij al effect van de beestjes? Merkten we iets van een afgenomen slakkenpopulatie? Hielden onze gewassen dit keer stand? De stemming op de moestuinen was grillig en veranderde even snel en regelmatig als het weer, maar na een paar weken was de algemeen gedeelde conclusie toch dat de naaktslakken niet verdreven waren, maar dat de beesten wel een flinke tik was uitgedeeld. Het waren er minder, veel minder, en hun welzijn liet te wensen over. Het stelde de tere zaailingen en plantjes in staat om door de eerste kwetsbare periode heen te komen. Anders dan vorig jaar, toen zij al in hun eerste dagen ten prooi vielen aan de nietsontziende vraatzucht van de slak.

Eindelijk konden onze gesprekken weer over andere dingen gaan. Over de conditie van de bonenstaken bijvoorbeeld, over het weer, de veenmollen, de grond, over alles kortom waar tuinders maar over kunnen klagen. Maar ook over de tuinbonen en peultjes, de spinazie en snijbiet, de eerste kropjes sla en de massa’s aardbeien die wij mee naar huis namen.

Vooral die laatste zijn een lust voor het oog en een bron van genot en gelukzaligheid. Er is weinig fijner om te doen dan die sensueel rode vruchten tussen en onder de bladeren van de plant vandaan te plukken, een aantal direct in de mond te stoppen en de rest thuisgekomen in een flinke schaal op te stapelen en in het zicht te zetten.

Ik maakte er dit weekend een crumble van, samen met een bos vers geplukte rabarberstelen. De snijbiet ging met een restje roquefort in een frittata, de spinazie in een stamppotje met geitenkaas en de peultjes in een pan met noedels, kip en champignons.

Overigens moet ik wel zeggen dat ik dit jaar ook thuis minder last van slakken lijk te hebben, net zoals ik ze veel minder zie op de paden hier langs de sloot. Het zou dus heel goed kunnen zijn dat het succes dus niet zozeer te danken is aan onze nematoden, maar meer het gevolg van een minder jaar voor de slak. Maar het idee van controle, zo leerde ik lang geleden in mijn studie psychologie, dat alleen al maakt het leven een stuk beter te verdragen.

Voeg daar een zoete, licht rinse crumble aan toe en je krijgt geluk.

 

Recept crumble van aardbeien en rabarber

Recept frittata van snijbiet

2 reacties op ‘Van aaltjes en aardbeien

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s