Gisteren de prei uitgeplant. Dat is wel wat later dan in andere jaren, maar ik denk niet dat dit veel kwaad kan. De prei heeft nog een aantal maanden om van potlooddikte uit te groeien tot stokken met een mooie dikke, witte schacht.

Het is een fijn werkje, dat uitplanten van de prei. Je zaait prei in het voorjaar. Eerst steken er rijtjes groene sprietjes boven de grond die langzaam dikker worden tot zij de vorm krijgen van een dun stengeluitje. Op dat punt steek je ze voorzichtig uit, ontdoe je de worteltjes van aarde en zet je de prei in een emmer met een laag water. De grond in het bed maak je wat los en hark je daarna netjes aan kant. Je maakt het dus op, als het ware. Lakens recht trekken, kussens opschudden en het dekbed met een royale armzwaai luchtig laten landen. Zoiets.

Wat je niet in een echt bed doet, maar wel in dat van de prei, is het boren van gaten. Ik doe dat met de achterkant van mijn hark. Zo’n 15 centimeter uit elkaar, 15 à 20 centimeter diep en een harksteel breed. Zo lang en breed wil je namelijk dat het witte deel van de prei straks wordt. Ik maak met de hark altijd een paar kleine, cirkelvormige bewegingen. Om de wand van het gat iets steviger te maken en te voorkomen dat het al instort als ik de hark eruit trek. Nu was daar dit keer weinig kans op: de grond is nat en kleiig.

Vervolgens pak je een preitje uit de emmer en knipt de worteltjes wat bij, totdat ze een paar centimeter lang zijn. Je zet het preitje nu in het vers gemaakte gat en knipt dan ook de bovenkant eraf. Tot een centimeter of 6,7 boven de grond. Dat lijkt bruut en gevaarlijk, maar bevordert de groei van blad en hart. Als je daarmee klaar bent ziet het bed er snoezig uit. Als een klas kleutertjes waar een kapper met tondeuse langs is geweest.

Snoezig, ja, én kwetsbaar. Zeker dit jaar, met de slakkenplaag die onze tuinen treft. Ik kon het daarom niet laten om een schietgebedje te prevelen toen ik mijn prei alleen liet. Of nou ja, een schietgebedje, geen idee eigenlijk hoe zoiets gaat. Ik kwam niet verder dan een ‘op hoop van zegen’ toen ik het tuinhekje achter mij sloot.

We zullen het zien. In de tussentijd vast een recept voor een heerlijk bijgerecht van prei. Ik ben er namelijk dol op. Hoop dat dit niet voor slakken geldt.

Recept Preitaart zonder bodem

 

Een reactie op “Op hoop van zegen

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s