Het was stil, gisterochtend op de moestuinen. Een bijna paradijselijke stilte hing over de tuintjes. Als dampende lakens aan een waslijn op een zomerochtend.  Ik leek de enige aanwezige te zijn, wat me verbaasde met dit mooie weer. Toen ik echter over de paden naar mijn moestuin liep, bleek ik toch niet de enige bezoeker te zijn: er liep een fazant tussen mijn groentebedjes. Of ‘tussen’, hij liep er dwars overheen, stoorde zich aan geen regels over wat pad was en wat niet. Parmantig stapte hij over de door mij zo vlijtig aangeharkte bedjes en pikte hier en daar wat met zijn snavel in de grond. Waarbij ‘hier’ en ‘daar’ precies daar was waar ik de dagen daarvoor mijn bietjes, andijvie en stengelui had gezaaid.

Nu heb ik leren accepteren dat allerhande beestennatuur mee-eet van mijn tuin. Dat zij zodra ik mijn hielen heb gelicht profiteert van mijn gedane arbeid en zich tegoed doet aan de vruchten van mijn werk. Ik heb dat leren accepteren, ja, maar van harte ging dat niet. Maar zo’n grove schending van het mijn en dijn als zich op die daarnet nog zo paradijselijke ochtend voltrok, kan ik nog steeds niet accepteren.

Nu moet ik bekennen dat ik het toch niet zo op fazanten heb. Ik vind het eerlijk gezegd van die aanstellers. Met die rooie kop alsof ze in een permanente staat van opwinding verkeren. En dat interessantdoenerige loopje. Hebt u daar wel eens opgelet? Ik wel, want ik zie ze regelmatig op de tuin. Ze kunnen zich uren onledig houden met het sluipen langs een hekje. Heen en weer. Spiedend met hun oogjes. Minutieus onderzoekend waar zich misschien een doorgang in het hek bevindt. Nu is dat hek doorgaans niet hoger dan een halve meter. Dus met een klein aanloopje vliegen ze er zo overheen. Maar dat is het hem nu juist: dat komt niet in hen op. Het zijn wat gemankeerde vogels. Die het vliegen liever laten en alleen met grote tegenzin doen. Onder het slaken van hun schorre, klagelijke roep.

Zo ook mijn fazant. Hij weigerde mijn tuin door de lucht te verlaten toen ik de tuin betrad en begon alleen maar steeds paniekeriger in het rond te rennen. Pas toen ik nota bene het hekje voor hem open had gezet was hij genegen mijn domein op een holletje te verlaten, mopperend en klagend met die schorre juffersstem.

Maar verder was het heerlijk, gisterochtend, en bleef het stil. Mijn peultjes leken het naar hun zin te hebben, grepen zich met hun grijphandjes vast aan het door mij in elkaar geknutselde klimrek en klommen als kleutertjes op gymles voorzichtig omhoog. De uien en sjalotten staken hier en daar al een piepklein groen puntje boven de aarde uit en de knoppen van mijn peer braken open onder mijn ogen. Paradijselijk, ja.

Maar over mee-eten gesproken, op veler verzoek heb ik deze website uitgebreid met een onderdeel Recepten. Waarin ik de gerechten die ik met de producten uit mijn moestuin maak, publiceer in de vorm van uitgeschreven recepten.  Zodat u ze zelf ook kunt maken. Mij vragen of reacties kunt sturen. Over het gerecht, de receptuur, of wat u ook maar wilt. Een recept met fazant zult u er overigens niet vinden. Zo’n bruut ben ik nu ook weer niet.

En mocht u wel van lekker eten houden, maar niet van zelf koken, de man met de moestuin komt met alle plezier koken bij u thuis.  Heerlijk eten zonder zorgen. U nodigt de gasten uit, ik doe de rest. U leest er meer over op de pagina Kok bij u thuis.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s