Deze winter weinig op de tuin geweest. Dat had voornamelijk met fysieke malheur te maken. En het weer natuurlijk. Een paar keer slechts. Om te zien dat de storm een deel van het hek half omver had geblazen. Treurig gezicht was dat. Maar het went, zoals alles, en nu zie ik het al bijna niet meer. Een paar keer winterpostelein geoogst. Fijn spul is dat. Kan tegen een koutje en een buitje. Je knipt het af en het groeit net zo makkelijk weer aan. En je maakt er stamppot mee. Althans, dat is wat ik deed. Kan ook door de sla. Maar daar had ik al veldsla voor, wat ook al zo’n makkelijk wintergewasje is. Sterk spul, al zou je dat niet zeggen als je die tere blaadjes ziet.

Dat was het wel zo’n beetje. Maar de afgelopen twee weken weer voorzichtig begonnen met de bedjes om te spitten. Compost erdoor, mestkorrels eroverheen. Zwaar maar prettig werk. Het was koud maar zonnig. ’s Ochtends lag er nog rijp over de tuinen en in de schaduw bleef dat er liggen tot het weer donker werd.

Een roodborstje hield me van de week gezelschap. Hij zat op het hekje en keek belangstellend toe hoe ik de kluiten zwarte aarde omschepte en stuk maakte. Voortdurend bleef het diertje bij mij in de buurt. Vloog van hek naar tak en terug, om zodra het ook maar even zijn kans schoon zag en ik net voldoende ver verwijderd was met mijn schep, tussen de aardkluiten te duiken en een wormpje weg te pikken.

Ik denk dat het vogeltje dat ooit geleerd had. Dat de aanwezigheid van een scheppende man of vrouw garant staat voor een grote hoeveelheid verse wormen. Of zou ik niet die rol van stimulus vervullen maar het diertje simpelweg de wormen van grote afstand zien? Ik denk toch dat het eerste het geval is, want elke keer als ik er deze week was, en ik was de enige op het complex, dan was hij er ook.

Hij hield me gezelschap terwijl ik de zware grond omspitte en deed zich tegoed aan de wormen die mijn gezwoeg aan het oppervlak bracht. Mijn inbreng in deze joint venture is u waarschijnlijk wel duidelijk, net als het voordeel dat het roodborstje van de samenwerking had. Maar andersom? hoor ik u denken. Laten we het schoonheid en vertroosting noemen. Elke keer weer, als ik steunend op mijn schep keek naar die ranke pootjes op het hekje, het roestbruine borstje en de zwarte kraaloogjes, waarvan er een voortdurend op mij gericht leek en de andere op de worm.

Recept stamppot winterpostelein

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s