Het heeft toch wel wat, de moestuin in de herfst. Zeker als het zonnetje zo lekker schijnt. Het is als het opruimen na afloop van een feestje. Beetje moe, wel voldaan, tikje weemoedig en nog geen zin om al naar bed te gaan. Je haalt de slingers weg, brengt de glazen naar de keuken, bergt de lege flessen op, snoept wat van de overgebleven hapjes en zet de stoelen weer op zijn plaats. Zoiets is het, ja. Je oogst de pompoenen, gooit de ranken op de composthoop, snijdt de laatste twee courgettes af alvorens je de planten van hun plek haalt. Snoept samen met de laatste wespen van een paar frambozen en neemt het laatste maaltje borlottibonen mee naar huis. Dat is de sfeer in de tuin, deze dagen. Als de zon steeds lager staat, de bladeren verkleuren en de spinnen vlijtig en consciëntieus hun webben maken: insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden.

De laatste komkommertjes en courgettes naar huis meegenomen. De laatste worteltjes ook. Wat prei, borlottibonen. En dan maak je risotto, want daar kun je zo heerlijk wat restjes groenten in kwijt. ik begrijp niet waarom er soms zo spastisch over risotto wordt gedaan. Alsof ’t het moeilijkste gerecht is om klaar te maken. Waarbij een seconde te kort of te lang in de pan het hele gerecht kan doen mislukken. Onzin. Neemt u nou van mij aan dat er niets zo makkelijk is als risotto. Het is omkleed met een hoop gewichtigdoenerij, dat wel. Zoals die mythe dat je steeds een lepeltje bouillon moet toevoegen, niet meer en niet minder, en pas weer een volgend lepeltje als het vorige geheel is opgenomen. Of zoiets. Ik doe het gewoon met drie grote soeplepels tegelijk. Ga iets anders doen, kom weer terug en gooi er weer drie soeplepels op. Flauwekul allemaal. Italiaanse aanstellerij. Zo, dat wou ik dus even gezegd hebben.

Maar terug naar die moestuin in contemplatieve herfstsfeer. Nou ja, eigenlijk heb ik daarover alles al gezegd. Je loopt wat rond, gooit wat weg, mijmert wat over het afgelopen jaar en het volgend, gaat zitten in het zonnetje, eet een broodje kaas en concludeert dat het een mooi feestje was.

En je zaait een bedje in met winterpostelein en veldsla. En vooruit, nog een. Nog even dat moment vasthouden, dat seizoen rekken. Voor je het licht uitknipt en naar bed toe gaat.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s