Ik hoorde het maandagavond laat. Te laat om er nog iets aan te kunnen doen. Een stem op de radio vertelde dat er in de nacht van maandag op dinsdag vorst werd verwacht. Een à twee graden vorst aan de grond, tot wel zes à zeven graden vorst op anderhalve meter.

Anderhalve meter, dat is precies de hoogte waarop de bloesem, in al zijn witte onschuld en tere naïviteit, de takken van mijn fruitboompjes siert.

De volgende ochtend hoorde ik, al weer op de radio, dat fruittelers in de Betuwe de nacht tussen hun bomen hadden doorgebracht. Om die door besproeien en het plaatsen van vuurkorven en warmtekanonnen te beschermen tegen de vorst. Dat besproeien lijkt misschien vreemd, maar is het niet. Door de bloesems te besproeien, krijgen ze een beschermend laagje ijs waarin het nooit kouder dan nul graden wordt, waardoor de schade beperkt blijft.

Ik hoorde het aan en dacht aan mijn eigen bloesem. Eerst aan mijn bloesem, ja, toen een hele tijd aan niets, en pas daarna aan mijn aardappelloof. De sex appeal van een wit bloemetje is vele malen groter dan die van een knol met blad.

Toch maakte ik me om beide zorgen, toen ik gistermiddag naar mijn tuin reed. Zou de kans op fruit verkeken zijn? Zou mijn aardappels, waarvan het loof zo snel en in grote getale was opgekomen, een gevoelige tik zijn uitgedeeld?

Ik zette mijn fiets tegen het hekje van mijn tuin en liep meteen naar mijn boompjes om bloesem en knoppen te inspecteren. Ik kon niets ontdekken dat op schade leek en slaakte een zucht van verlichting. Daarna liep ik door naar mijn aardappelbed – en schrok. Sommige bladeren hingen slap en kenden zwarte vlekken. Niet alle, gelukkig. Lang niet alle. Maar er was geen een plant waarvan niet een paar bladeren waren aangetast. De overige stonden nog gezond en fris overeind en alle planten zouden het zeker overleven. Ik dekte ze nog wat toe met compost van eigen hoop: u kent dat spreekwoord wel van die kalf en put.

Het leek me geen toeval dat de nachtvorst na Koningsdag had toegeslagen. Een winter die zich nog één keer brallerig wilde laten gelden. Als een blaag met te veel drank op. Ik stel voor om dit vlaagje vorst daarom ‘Willy’ te dopen.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s