Op het complex waar mijn moestuin deel van uitmaakt was vorige week niet alleen een groot aantal struiken gesnoeid, maar er ook een boom omgezaagd. Een van de vele hoge bomen die het complex rijk is. En dus lag er woensdag plotseling een enorme berg houtsnippers. We haalden er vijf kruiwagens vol vanaf, maar de berg was geen spat kleiner geworden. We haalden er nog eens vijf , maar het verschil was niet te zien. Uiteindelijk hebben we vijftien kruiwagens houtsnippers gehaald en over de paden verdeeld. Verse, lichtgekleurde houtsnippers die veerden en knisperden als je erover liep.

Heerlijk was dat.

Ik verdeelde de laatste zakken compost over de bedjes, harkte de eerste twee mooi fijn en plantte de tuinbonen. Het was bijna zonde. Die plantjes bedoel ik. Bijna zonde van die ongerepte zwarte aarde. Stak zo mooi af tegen die verse snipperpaadjes. En om het te vervolmaken scheen juist op die dagen de zon uitbundig tussen de wolken door.

Prachtig was dat.

Als bij het harken een kluitje aarde op het pad rolde, dan pakte ik dat voorzichtig tussen twee vingers op en legde het terug in zijn bed. Ben benieuwd hoe lang ik dat nog doe. Eigenlijk moest het zo blijven, dacht ik even. De paadjes strak, de bedjes zwart, het voorjaarslicht erop. En dan alleen maar onkruid wieden. En niks planten.

Maagdelijk zwart.

Nou ja, dat dacht ik dus even. Maar doen doe ik het natuurlijk niet. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Die ons zeggen hoe mooi het was. Aan de start van het seizoen.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s