Klaar voor de start… af

En plotseling word je dan toch overvallen door het feit dat het al bijna 1 februari is.  Tussen alle najaarsachtige stormen en regenbuien, korte vorstperiodes, feestdagen en winterdepressies door is de tijd zijn gang gegaan. Ongemerkt bijna. En met die naderende datum van 1 februari komt er een zekere haast over je. Een koortsig gevoel. Een lichte paniek. Een dreigende slagschaduw ligt over de dagen, geworpen door een in kapitalen geschreven vraag: Ben ik op tijd klaar voor het voorjaar?

Er moet nog zoveel gedaan worden. Gespit, bemest, geharkt, gesnoeid, gewied en verwijderd. De bedden moeten aan kant worden gemaakt, de paden aangeveegd, de klimroos gesnoeid, het hekje hersteld. En dan hebben we het over zaaien nog niet eens gehad.

Al die dingen, nou ja, bijna al die dingen, kunnen  ook op een later moment nog worden gedaan. Of gelaten, natuurlijk. Maar de stemming waarin ik verkeer laat dat soort relativering niet toe. Ik zag vorige week een item over de Elfstedentocht op tv. In een filmpje was te zien hoe een honderdtal schaatsers midden in de nacht de uren voor de start staande doorbrachten in een kooi. Om een zo goed mogelijke startpositie te bemachtigen en als eerste weg te kunnen zijn. Er waren er ook die pas vlak voor het startschot aan de start verschenen. En twee minuten achterstand bij de start accepteerden. Twee minuten. Op een totale schaatstijd van ongeveer tien uur.

Zoiets is het.

Gisteren, op een van die spaarzame aardige dagen, heb ik een stukje van de bloemenborder leeggehaald. In het vrijgekomen hoekje heb ik een tweede composthoop aangelegd. In de eerste ligt een behoorlijke laag compost. Of hij echt al helemaal klaar is om over de bedden geschept te worden, dat weet ik niet. Misschien heeft hij nog wat tijd nodig. De tweede heb ik nodig om het snoeisel en afval van het komende seizoen kwijt te kunnen. Zo heb ik straks twee composthopen: een voor dit jaar en een voor het komende.

In een andere hoek van de tuin liggen nog steeds de vier vuilniszakken die ik van het najaar met bladeren heb gevuld. Ik had er gisteren bijna een opengemaakt. Om te kijken of het al bladcompost was geworden. Mocht dat nog niet het geval zijn, dan kunnen ze meteen op mijn tweede composthoop. Dat soort dingen geeft me nu een prettig, rustig gevoel. Een gevoel van ‘laat maar komen, ik ben er klaar voor’.

Ook de fruitbomen en -struiken gesnoeid. En inderdaad: de takken meteen fijn geknipt en op de composthoop gegooid. Er stond nog wat boerenkool wat ik heb afgeknipt en meegenomen. ’s Avonds een Portugese soep van gemaakt. Caldo verde. Ui, knoflook, wortel, aardappel, chorizo, pimenton, kippenbouillon. Deed er ook nog wat kikkererwten door voor extra vulling. En boerenkool uiteraard. Lekkere soep was dat. Wat grof brood erbij, kleine groene salade. Ik begin een steeds grotere liefhebber van boerenkool te worden. Mooie groente eigenlijk wel. Dit jaar meer van zaaien.

Thuis heb ik inmiddels een groot aantal turfpotjes staan waarin ik tuinbonen heb gestopt. Ik kan ze wel de grond uit kijken, maar zie nog niets. De aarde is nog steeds pikzwart. Geen puntje groen te zien. Vorig jaar zijn mijn tuinbonen door de vogels uit de grond gepikt. Dat zal me niet nog een keer gebeuren. Daarom heb ik ze dit jaar voorgezaaid. Om ze straks, als ze tien à vijftien centimeter groot zijn, uit te planten. Want dan schijnt de lol er voor de vogels af te zijn.

Qua tuinbonen sta ik dus inderdaad vooraan in die kooi. Op poleposition.

Als het maar geen valse start wordt.

Recept caldo verde

Een reactie op “Klaar voor de start… af

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s