Ik had hem nog niet eens meteen gezien, toen ik vanmorgen op de tuin kwam. Ik deed eerst mijn rugzak af, zette een stoel in het zonnetje en maakte toen mijn rondje door de tuin. Hij zat in het hoekje van de tuin, bij de Loganberry. Achter de plek waar de rabarber zich teruggetrokken heeft onder de grond. Maar pas toen hij zich verroerde, toen pas kreeg ik hem in de gaten.

Hij was bruin, maar niet egaal. Verschillende tinten en wat ik dan maar spikkels noem. Een groot uitgevallen spreeuw, dat was mijn eerste associatie. U hoort het al, een vogelkenner ben ik bepaald niet. Maar hij was lichter van kleur. En groter. Veel groter, zag ik nu. Het arme dier zat daar in het hoekje en probeerde paniekerig weg te vliegen. Maar in plaats dat het zich omdraaide en wegvloog, bleef het steeds maar tegen het gaas van het hekje aan fladderen. Erg slim was dat niet.

Ik bleef op een afstand, om het niet nog meer schrik aan te jagen en de ruimte te bieden om de andere kant op te vliegen. Maar dat deed het maar niet en ik werd bang dat het zich zou verwonden. Soms wierp de vogel wel een angstige blik over de schouder mijn kant op en toen zag ik dat hij een lange, puntige snavel had. Een grutto? ging het even door mij heen.

Het viel niet zo snel op omdat de vogel meestal in een diepe gebogen houding zat, maar ik zag nu ook dat hij hoge poten had. En soms stak hij vanuit die gebukte houding zijn achterwerk omhoog, spreidde zijn staartveren en toonde mij de wit gekleurde onderkant daarvan.
Mooi gezicht was dat. Maar ook een tikje merkwaardig.

Hoe lang duurde het al met al? Misschien een seconde of tien, twaalf. Toen kreeg het dier eindelijk de tegenwoordigheid van geest om zich om te draaien en zo, heel eenvoudig, weg te vliegen.

Thuisgekomen zocht ik op het web naar de vogel die ik had gezien. Een grutto was het toch niet. Ik zocht verder. Toen ik bij de watersnip kwam, dacht ik dat dit ‘m was. Zeker toen ik een foto vond waarop het diertje die karakteristieke houding aanneemt.

Een watersnip. Het zou ‘m kunnen zijn. Maar het is een trekvogel. Had-ie dan niet al lang onderweg naar het zuiden moeten zijn?
Dat zou zijn nerveuze gedrag verklaren: vlucht gemist.

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s