Op twee plekken in onze boomgaard staan frambozen. In beide gevallen gaat het om herfstframbozen. Het ene plukje stond al in onze tuin, maar op een andere plek. Die heb ik vorig najaar overgeplant. De andere kreeg ik van Nikos, een van mijn medetuiniers. Hij heeft in de afgelopen jaren al zo’n beetje elke moestuinhouder van stekjes voorzien.

Beide zijn goed aangeslagen en geven nu heerlijke knalrode frambozen. Het zijn er niet veel tegelijk, het zijn ook nog maar kleine struikjes. Maar ze staan elke keer dat ik op de tuin ben wel garant voor een stuk of zes frambozen. Ze zijn lekker. Lekker zoet. En omdat het er te weinig zijn om echt iets mee te doen, eet ik ze meteen op. Achter elkaar. Hap, kauw, slik, smul. Echt snoepen is dat. Zomersnoep. Hoewel het al september is. Maar deze september voelt als zomer, zulk lekker weer is het.

Ook borlottibonen zien er uit als snoepjes. Dat geldt zowel voor de peul als voor de boon. Onwaarschijnlijk snoeperige bonen zijn het. Bijna te mooi om op te eten. Ze hebben een goede oogst gegeven. Ik denk dat ik er hierna nog één keer van kan plukken. Helaas verliezen ze hun snoepkleurtjes bij het koken. Eenmaal gekookt zijn het wat ordinaire, lichtbruine bonen. Beetje zoals in Assepoester, waar de tovenarij ophoudt te bestaan als de klok twaalf uur geslagen heeft.

En de smaak? zult u misschien zeggen. Tja, de smaak, wat zal ik daar nu over zeggen.
Het is een lekkere boon.
Dat wel.
Ik heb ze niet gedroogd maar vers gedopt en gegeten. Met wat andere groenten gekookt in bouillon met rozemarijn en ontbijtspek. Aardappeltje erbij. En van een ander maaltje heb ik soep gemaakt. Was lekker, kan niet anders zeggen. Maar als ik het nu vergelijk met een sperzieboon, snijboon of tuinboon. Laat staan met een erwt, peul of sugar snap. Tja, dan geeft ik aan al die laatste toch echt de voorkeur boven de borlotto.

Het probleem zit hem misschien vooral in de verwachtingen die het boontje wekt. Ze zijn simpelweg te mooi. Dan kan het alleen maar tegenvallen. En dat doet het dan ook een beetje. Het zijn de snoepjes van de moestuin. Die er lekkerder uitzien dan ze smaken. Het mooiste meisje van de klas, dat een paar jaar later bij de reünie haar glans heeft verloren. Best wel sneu.

Maar vergeet dit allemaal en zaai borlottibonen, al was het alleen maar voor het aangezicht van die prachtige roodgemarmerde peulen aan de groene ranken. Pluk ze en maak die feestelijke cadeautjes thuis open, om daarbinnen een even mooi delicaat getekend boontje te zien liggen. Tien tegen één dat u er een foto van maakt. Net zoals wij dat hebben gedaan.

Maar of ik hem volgend jaar weer ga zaaien? Dat weet ik nog niet.

Recept gestoofde borlottibonen

IMG_4376

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s