Het gaat nu hard. De tuin lijkt opeens een groeispurt te hebben gemaakt. Waar het kiemen en groeien in het vroege voorjaar toch wat moeizaam ging, spuit alles nu werkelijk de grond uit. Misschien heb ik sommige dingen in mijn enthousiasme toch wat te vroeg gezaaid. De worteltjes bijvoorbeeld. Van de eerste zaaironde is bijna niets opgekomen. Maar de rijtjes die ik later heb gezaaid, mijn tweede leg zeg maar, doen het veel beter.

En het was droog, te droog. Ik heb te weinig water gegeven, weet ik nu. Ik heb de tuinslang, die wij thuis bijna nooit gebruiken, naar de moestuin gebracht. Ik sproei nu regelmatig. Dat gaat veel sneller dan lopen met een gieter. De planten lijken er wel bij te varen.

Al een paar keer andijvie gegeten. Als stamppot of een paar jonge blaadjes door de sla. Lekker die lichtbittere krulblaadjes. Ik merk wel hoeveel meer werk het is om zoiets simpels als een andijviestamppot klaar te maken. De kropjes snijden en drie keer wassen: vergelijk dat eens met het opentrekken van een zakje gesneden en gewassen andijvie. Vijf keer meer werk. Vijf keer lekkerder? Nee, dat niet. Wel vijf keer leuker. En beter voor het milieu haast ik mij erbij te zeggen.

Ook de eerste keer meiraapjes gegeten. Prachtige wit-roze knolletjes zijn het. De smaak laat zich moeilijk omschrijven. Het heeft iets typisch aards, zoals bietjes dat bijvoorbeeld ook hebben, maar ook iets peperigs als radijs. En toch ook een zoetje zoals pastinaak dat heeft. Een complexe smaak, kortom. Wel lekker. Ik sneed de raapjes in plakjes en stoofde die samen met een gesnipperd uitje in wijn, room en mosterd. Peper en zout erbij. Een spiegeltje op het bord en daarop een stukje witte vis. Wow! Zag er prachtig uit en smaakte verrukkelijk. Sla uit eigen tuin erbij, krieltjes met boter, citroen en bieslook. Echt lenteachtig vond ik het.

Deze week twee courgetteplantjes in de tuin gezet. Ik had geen zin om het uit zaad op te kweken en heb het mij makkelijk gemaakt door twee kant-en-klare plantjes te kopen. Wel pompoen gezaaid. Waltham Butternut’s. Flespompoenen. Ook de snijbonen en de borlottibonen in de grond gestopt. ‘Supermarconi’, zo heet mijn snijboon. Niet alle namen zijn even poëtisch.

De sperziebonen komen op en beginnen zich rond de stokken te wenden. Courgettes in de grond, de bonen die langs de stokken klimmen: het is zomer geworden.

Recept meiraapjes gestoofd in wijn, room en mosterd

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s