Eigen schuld

Mijn tuinbonen zijn weg. Door vogels uit de grond gepikt. De korte steeltjes met een paar kleine blaadjes eraan liggen zielloos op de aarde. De bonen zelf zijn verdwenen. In een vogelmaag. Het voelt als diefstal. Onrecht. Groot onrecht.

Maar ik moet ook toegeven dat het een beetje mijn eigen schuld is. Een aantal malen heb ik me voorgenomen om het bedje af te schermen met een net. Maar deed het niet. En nu is het te laat.

Ze liggen er erg zielig bij, die restjes tuinboonplant. Ont… ja, ont-wat eigenlijk? Onthoofd, maar dan alsof ze met de kopjes in de grond zaten. Daar heeft het nog het meest van weg.

Ik ruim ze op. En ga netten kopen. Nu meteen nog. U weet wel, als het kalf verdronken is…

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s