En dan, op 2 maart, is het zover: ik zaai! De bedjes zijn aangeharkt, de voren getrokken, de zaadjes neergelegd en toegedekt met zand. Vroeg, ja. Te vroeg?
‘Nu al?’ zeggen vrienden, ‘hebben jullie nu al gezaaid?’
Maar het is een winter van niks geweest en nu schijnt de zon en stijgt het kwik tot boven de 10 graden. Maar inderdaad, we zijn de enige op het moestuinencomplex.

Ik zaai een paar rijtjes pluksla, de lentemix van De nieuwe tuin, en een paar met Parijse worteltjes, die de naam ‘Parijse markt’ dragen en die ik alleen al om de naam wilde hebben. Ik zaai een half bedje in met raapstelen, met de iets minder poëtische naam ‘Gele’, en een paar rijtjes peultjes, de ‘Dwarf Sweet Green’ waar ik het laatst al over had. Ik zet twee keer vier stokken in piramidevorm bij elkaar en stop rond elke stok vier tuinbonen in de grond. ‘Bonen zaai je niet, maar leg je,’ mompel ik een opgedane boekenwijsheid tegen mezelf.

Aan het eind van de middag zit ik samen met mijn vrouw moe en uiterst tevreden in het zonnetje. We kijken naar onze tuin. Wat is hij mooi! En wat ziet alles er keurig uit! De boomschorspaden, de aangeharkte bedjes, de keurige lijntjes zand waarin het zaad ligt te sluimeren, de bonenpiramiden, de gele bordjes waarop vrouwlief in haar schoonste schoolmeisjeshandschrift de namen van de gezaaide groenten heeft geschreven.
‘Het is net een kakelverse nieuwbouwwijk waar de eerste bewoners zojuist zijn ingetrokken,’ zeg ik. ‘Alleen is er nog geen spoor van hen te bekennen.’
Ze knikt.
‘Maar de naambordjes hangen al.’

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s