Het is droog. Of beter gezegd: droger. En de winter is voorbij. Als ik dat maar vaak genoeg zeg, dan is het ook zo. Ik spit de groentebedden nog een keer om. De grond is zwaar. En nat, hoe vaak ik het woord ‘droog’ ook noem. Ik probeer de grote kluiten fijn te harken. Maar wat is fijn? Zo fijn als ik het op foto’s zie krijg ik het met geen mogelijkheid. In de boeken staat het ook zo mooi geschreven. Dat de winterperiode met het proces van bevriezen en ontdooien van de grond de kluiten al uiteen doet vallen en dat daarna een licht aanharken volstaat. Maar deze winter heeft het nauwelijks gevroren en de zware brokken liggen er nog net zo bij als ik ze bij het begin van de winter achterliet.

Toch kan ik niet ontkennen dat het lekker werk is. Zwaar, maar wel lekker. Je voelt je lichaam, ademt de buitenlucht in, je zintuigen staan open, net als je huid. Je levert een lichamelijke inspanning en tegelijkertijd gaan je gedachten hun eigen gang. Je laat ze gaan en denkt aan alles en niets, wat misschien wel twee woorden zijn die hetzelfde betekenen.

Hoewel ik nog niets gezaaid, laat staan geoogst heb, merk ik toch al dat het hebben van een moestuin ook een gevecht met mezelf is. Op deze ruim honderd vierkante meter grond vindt een strijd plaats tussen mijn perfectionisme aan de ene kant en het accepteren van de natuur aan de andere. Waarbij natuur voor veel meer staat dan een plant of beest. Misschien wel voor alles waar we geen controle over hebben.

Ik heb daar op een andere plaats al vaker over geschreven en zei toen dat tuinieren een oefening is, een oefening in verdraagzaamheid, buigzaamheid en bescheidenheid. Daar ben ik het nog steeds mee eens. Go with the flow, heette die column voor Buitenleven toen. Zo is het maar net.

Waar ik de moestuin hierboven vergeleek met een strijdperk, zou ik het ook een proeftuin kunnen noemen. Een proeftuin waarin ik probeer een balans te vinden tussen dingen als controle, ambitie, scheppingsdrang, perfectionisme en orde aan de ene kant en het loslaten van al die dingen aan de andere, om te accepteren hoe het gaat en te genieten van wat er is.

Goh wat een stichtelijk stukje is dit plotseling geworden,’ zo schreef ik mijn column toen,  ‘maar soms is dat het effect dat natuur op je heeft. Dat ontspannende, licht makende en, vooruit, heilzame effect.’

Ik denk dat iedereen dat zal herkennen. Toch kan ik het niet laten om niet met dezelfde kanttekening te besluiten als ik toen deed:
Even niet alles zo vreselijk belangrijk vinden.
Nou ja, eventjes dan.
Want uiteindelijk moet die middenborder natuurlijk gewoon doen wat ik wil.

 

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s