Nat

De dagen worden korter. Het wordt nat en natter. Thuis speur ik ’s avonds het web af en bezoek websites over moestuinen. Ik neem informatie in mij op, pas mijn schema’s aan, blader de catalogi van zaadhandelaren door en corrigeer mijn lijstjes. Ik zie de oogst voor me die dat volgend jaar moet gaan opleveren, tafels vol verse groenten, manden vol fruit, een schuur waarin uien hangen te drogen, een keuken vol bossen geurige kruiden, schalen met sla, taarten beladen met frambozen, aardbeien en bramen.

De realiteit is dat ik nog steeds aan spitten ben. In zware, loodzware klei. Ik verwijder elk sprietje gras dat ik tegenkom. Leg een composthoop aan. De dagen worden korter, ja, en de grond nat en natter. Mijn groentebedjes veranderen in blubber. Mijn laarzen zakken weg in de drassige klei.

Ik kijk met grote vreze naar de fruitboompjes die hun laatste bladeren hebben verloren en er nu zo iel en kwetsbaar bij staan. Als het hier aan de oppervlakte al zo nat is, hoe moet het dan wel niet rond hun wortels zijn?

De vertwijfeling slaat toe. Komt dit ooit nog goed? Gaat hier ooit nog iets groeien?

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s