Ik ben gek op schema’s. Op plannen, schetsen, structuur, orde. Dat klinkt wel erg als “ordnung muss sein”, maar… nou ja, misschien is het dat ook wel. Geen tuin zonder orde. Natuur? Ja, maar wel binnen de door mij aangebrachte lijntjes. In de natuur bestaan geen tuinen. Zeker geen moestuinen. We kunnen onze tuinen een natuurlijk voorkomen geven, of op een meer of minder natuurlijke wijze onderhouden. Maar laten we elkaar geen sprookjes vertellen. Een tuin is het kind uit het huwelijk tussen natuur en structuur. En zoals elk huwelijk is ook dit er een waarin strijd wordt geleverd, piketpaaltjes worden geslagen, harde woorden vallen, afspraken worden gemaakt en gebroken, dromen opbloeien en aan duigen vallen. Kortom, waaraan voortdurend hard gewerkt moet worden om die spaarzame momenten van eenwording te bereiken en van het onvergelijkbare geluk van het aanschouwen van wat je samen hebt voortgebracht.

Zo. Genoeg levenslessen voor vandaag.

Over structuur dus.

Ik creëer die op mijn pc waar ik ontwerpen maak, plantingsschema’s voor groentebedjes die in werkelijkheid nog niet eens bestaan, lijstjes aanleg van aankopen, zaad, hout, gaas, gereedschap. Ik creëer die ook in mijn tuin door twee lange paden aan te leggen, in de lengterichting van de tuin. Ik zet ze uit met paaltjes waartussen ik draad span (misschien wat overbodig, maar ach, het staat zo prachtig), leg anti-worteldoek neer en bedek ze met boomschorssnippers.

Wat staat dit mooi. Ik kan er uren naar kijken. Wat ik ook doe, zittend in het milde najaarszonnetje. De roodbruine paden kleuren prachtig bij het groene gras dat zich hardnekkig tegen mijn ingrijpen blijft verzetten. Maar eruit moet het. Het is niet anders.

Ik ben de enige die in de tuintjes aan het werk is. De andere moestuinhouders lijken al aan een winterslaap begonnen. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn. Als ik ’s ochtends aankom is het stil op het complex. Ik betrap een fazant die schorre kreten slakend haastig wegvliegt. Ik moet dan altijd denken aan wat een boswachter in de Achterhoek me ooit eens vertelde. Dat ze er bijna geen fazanten meer hadden sinds het graan was vervangen door mais. Wij struikelen hier aan de rand van Amstelveen bijna over deze vogels.

Kijk, dat vind ik dan weer wel leuke natuur in mijn tuin. Zullen we het zo afspreken? We geven en nemen en laten elkaar in onze waarde.

Amen.

 

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s