Nooit eerder heb ik de aanblik van zwarte aarde zo gewaardeerd als nu. Er vindt namelijk een heuse  invasie plaats in mijn moestuin. Een agressor heeft de tuin gewapenderhand ingenomen en bezet. Waar ik in het vorige stukje nog goedgemutst en een tikje poëtisch sprak over een five o’clock shade, daar roept het gras nu alleen nog maar oorlogszuchtige taal bij mij op. Het is alsof ik maanden niet op de tuin ben geweest, maar het is niet meer dan een paar dagen, een week, tien dagen hooguit. En in die tijd is werkelijk elk stukje zwarte aarde ingenomen door steeds verder oprukkend gras. Mijn moestuin was een tijdbom. Het graszaad lag rustig af te wachten in de aarde. Sluimerend. Wachtend op het moment dat een nietsvermoedende koper van het tuintje de grond betrad. Om daarna, toen de naïeveling zijn hielen had gelicht, te ontkiemen, te ontspringen, te ont… nou ja, wat zaad gewoonlijk al niet doet.

Maar ik weet van geen opgeven. Ik laat me niet kennen en herover stukje voor stukje de tuin op het gras, het onkruid en al die planten, struiken en andere ongewensten die ik eruit wil hebben.

 

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s