Er staat niet veel in mijn tuin. Niet veel groenten, tenminste. Wel bloemen. Vreselijk woekerende Physostegia bijvoorbeeld, maar ook grote plukken Verbena, hortensia’s en een klimroos die een knus boogje vormde boven het hekje. Op de kale aarde, waar her en der wat tegels liggen uitgestrooid, begint een dreigende five o’ clock shade van gras op te komen. Tussen de tegels van het paadje en het terras schiet riet en ander onkruid omhoog. Tegelijkertijd zie ik strakke paadjes voor mij, links een bloemenborder, rechts een strook met fruitboompjes, frambozen en bessenstruiken, en daartussen groentebedden, netjes op een rij, met rulle, aangeharkte aarde.

Ik zie het, maar ik zie ook het werk dat me wacht. Wat een klus! Op mijn computer ziet het Excelschema er al heel mooi en gestructureerd uit. De tuin in strakke vierkanten verdeeld, paadje en terras één tegel breder, de border links, de boomgaard rechts, in het midden zeven groentebedjes van 4 bij 1,2 meter met tegelpaadjes ertussen. Het plan is er, de plattegrond ligt opgeslagen op mijn PC – en daar houd ik mij aan vast, elke keer als ik mijn schep de grond in drijf en de scharnierbloem vervloek die bezit heeft genomen van grote stukken van mijn tuin. Zoals vaker bij dit soort werk komt een beheerste woede bij me op. Een stille agressie. Een ijzeren volharding die maakt dat ik net zo lang doorga tot ook het kleinste stukje wortel eruit is.

Of tot mijn iets minder gestaalde spieren aangeven dat het genoeg is voor vandaag.

 

 

Wil je reageren? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s